مولود رمضان
پیشواى دوم، نه تنها از نظر علم، تقوى، زهد و عبادت، مقامى
برگزیده و ممتاز داشت، بلكه از لحاظ بذل و بخشش و دستگیرى از
بیچارگان و درماندگان نیز در عصر خود زبانزد خاص و عام بود. وجود
گرامى آن حضرت آرام بخش دل هاى دردمند، پناهگاه مستمندان و
تهیدستان، و نقطه امید درماندگان بود. هیچ فقیرى از در خانه آن
حضرت دست خالى برنمى گشت.
+ نوشته شده در پنجشنبه یازدهم تیر ۱۳۹۴ ساعت 11:47 توسط A125
|
السلام علیک یا سید ابوالقاسم